‘1944. De hongerwinter. Door de Nederlandse spoorwegstakingen en de Duitse represailles die daarop volgden, was er geen toevoer meer naar de Randstad. Geen kleding, geen kolen, maar vooral geen eten. En het eten dat er nog was, werd verdeeld door middel van bonnen.’ Dus met bonnen wordt het eten verspreid in de stad. De gaarkeuken op het plein bij de bakker. Allemaal evenveel, da's het fijne ervan, maar nog steeds is er veel te weinig per man Iedereen komt daar op de tijd dat de krant Dus vanochtend stond ik in de rij met de pan Geef de vrouw van de keuken een kleine bedankt, want mij gaf ze meer dan ze eigenlijk mag Het is soep met aardappelschillen Toch beter dan die natte hap andijvie van gisteren De pan verwarmt mijn ijzige vingers Ik wil stiekem wel wat pakken, maar dan lijkt het nog minder Mijn vader, die vraagt God tijdens het bidden om de smaak van vlees die ik niet eens herinner Brood met zaagsel in plaats van de pitten Maar de bloembollen smaken het bitterst Ik wil eten, maar we hebben hier niets Wacht nog even, want dan haal ik mijn fiets Om te smeken bij de boeren om iets Dit is hongerwinter, overleven wij die? Midden in de stad zijn weer posters geplakt Met de boodschap dat jonge mannen in het sportpark Vóór acht uur moeten melden voor dwangarbeid 17 tot 50 jaar wordt verwacht daar Mama laat m'n vader niet gaan en dan zegt ze Dan moeten ze hem komen ophalen, maar Veel mannen in de stad zeggen dat te weinig man geeft kans op een razzia Bij zo'n raz