Er staat een ezel met zijn baasje op een hele donkere weg. 'Lopen jij! Vort!', zegt zijn baasje. Hij is boos op zijn ezel. Hij duwt en hij trekt. Maar het dier zet geen stap vooruit. Weet je waarom? Weten jullie dat? Nee, hè? Dat pad is hartstikke eng, denkt het ezeltje. Opeens stopt het baasje met trekken en loopt door. 'Jij je zin. Maar ik ga verder. Doei!' Het ezeltje blijft helemaal alleen achter. 'Oh! W-w-wat is dat?! Een kraai kraait. 'Horen jullie dat? Horen jullie dat ook?' 'Bibber ii-aa.' Bang draaft het ezeltje toch maar achter zijn baasje aan. 'Ha, daar ben je weer. Goed zo.' Samen gaan ze verder. Nu hoort het ezeltje weer een ander geluid: Aaaaah, ooooh, auauauauau. 'Het spookt hier', bibbert het ezeltje. 'Ii-aa.' 'Kom op', zegt z'n baasje. 'Da's gewoon de wind.' Ze komen steeds dichter bij het geluid. Wat ligt daar? Iets wits! Het ezeltje wil heel hard wegrennen! 'Ho', zegt zijn baasje. Wil hij nu stoppen!? Precies bij dat spook?! Nee, nog erger. Het baasje loopt naar het spook toe! Wat gek. Zijn baasje praat met het spook. Stapje voor stapje komt het ezeltje dichterbij. Het is geen spook, maar een man die op de grond ligt. Wat een rare kerel. Je gaat toch niet in je onderbroek langs een donker bospad liggen? Maar dan ziet hij de blauwe plekken, en hij ziet ook bloed! De man is gewond! Zijn geld en kleren zijn gestolen door rovers. Daarna sloegen en trapten ze hem in elkaar. Hij kan niet eens meer lopen, zoveel pijn heeft hij. Rovers, bibbert het ezeltje, die zi