Typisch Mexicaans: een feest voor de doden. Ja, op 1 en 2 november is het in Mexico feest. Als het bij ons Allerzielen en Allerheiligen is en we verdrietig bloemen op de graven zetten, is het in Mexico: fiësta! Ja, het is echt feest. Totaal anders dan ons respect voor herdenken. Nou moet ik er wel bij zeggen, dat het wat de doden betreft in Mexico ook wel heel vreemd gaat, want op Allerzielen en Allerheiligen komen de zielen van de doden terug. Tja, echt! Op 1 november zijn de zielen van de overleden kinderen te gast onder de levenden en op 2 november de zielen van de overleden volwassenen. En deze zielen worden hartelijk ontvangen door hun families. Tja, met een feest! Het is natuurlijk vooral dat terugkomen dat typisch Mexicaans is. De doden die opnieuw levend worden is één van die ideeën die heel kenmerkend zijn voor de Mexicaanse wereld. Ja, en tot op de dag van vandaag hè, dat blijkt wel uit het heel populaire Feest voor de Doden. Maar vroeger, in de pré-Spaanse beschavingen, was de dood misschien nog wel levendiger. Er is zelfs een Azteekse mythe waarin verteld wordt hoe de mensen uit de dood ontstaan zijn. Quetzalcóatl, je weet wel, de gevederde slang, is naar de Onderwereld gereisd om haar kostbare gebeente op te halen. Die skeletten maalde hij in een vijzel en vermengde het met zijn eigen bloed. Uit deze brij werd de mens geboren. De dood was voor de Azteken niet alleen het begin van een nieuw leven, voor hen was de dood een volwaardig deel van het leven. En de doo